Licht in de Groene Hel

Soms ontstaat het idee voor een schilderij heel onverwacht. In dit geval was het mijn vrouw Charlotte die in mei, kort na de 24 Uur van de Nürburgring, een prachtige foto in De Telegraaf zag staan. Op de foto een Mercedes-AMG van het raceteam van Max Verstappen, gevolgd door een hele stoet raceauto’s op het natte circuit. De felle kleuren van de auto’s, de koplampen, het naderende duister maakten het tot een bijzonder sfeervol beeld.

De foto was gemaakt door de bekende autosportfotograaf Frits van Eldik. Ik vond de compositie zo aantrekkelijk dat ik hem graag als uitgangspunt wilde gebruiken voor een schilderij. Daarom heb ik contact opgenomen met Frits en hem gevraagd of hij daar bezwaar tegen had. Ik vertelde erbij dat ik niet van plan was de foto fotografisch na te schilderen, maar er in mijn eigen, vrij losse impressionistisch-figuratieve stijl iets van wilde maken. Ook gaf ik aan dat het schilderij mogelijk geëxposeerd of verkocht zou worden.

Frits reageerde bijzonder sympathiek. Ik mocht de foto gebruiken en hij liet weten het leuk te vinden om het uiteindelijke resultaat te zien. Een mooie reactie, want zonder zijn toestemming was ik er niet aan begonnen.

Regen, licht en snelheid

Afgelopen maandagavond ben ik aan het schilderij begonnen. Gisteravond heb ik er een paar uurtjes aan gewerkt en vandaag overdag nog enkele losse uurtjes. Het is dus in betrekkelijk korte tijd ontstaan.

Wat mij vooral aantrok in de foto was het licht. Het slechte weer heb ik zwaar overdreven, ik heb er een race in de regen van gemaakt. De natte baan weerspiegelt de koplampen, terwijl de verder weg rijdende auto’s steeds meer verdwijnen in de nevel van regen en opspattend water. Tegelijkertijd zorgen de felle kleuren van de raceauto’s voor een prachtig contrast met de donkere omgeving.

Dat wilde ik in het schilderij terug laten komen. Niet door ieder detail nauwkeurig over te nemen, maar juist door te spelen met scherpte en onscherpte, licht en donker, warme en koele kleuren.

De Mercedes vooraan moest duidelijk herkenbaar blijven. De auto’s verder naar achteren mochten steeds meer oplossen in de atmosfeer. Vooral dat laatste bleek nog best lastig. Wanneer maak je een auto zo onscherp dat hij bijna verdwijnt, en wanneer moet je toch een paar details aanbrengen om de vorm herkenbaar te houden?

Ook het natte asfalt vroeg aandacht. Met lichte, soms bijna witte toetsen en donkere blauwgrijze partijen heb ik geprobeerd de reflecties en de beweging van het water weer te geven. Het gras langs de baan is grotendeels geschilderd met een mengsel van geel en zwart, waarmee je verrassend natuurlijke, gedempte groentinten kunt maken.

Wanneer is een schilderij af?

Inmiddels hangt er een schilderij waar ik best tevreden over ben. Maar helemaal af? Dat weet ik nog niet.

Tijdens het schilderen blijf je steeds kleine dingen zien die misschien beter kunnen. Een koplamp die wat feller mag, een auto die meer volume nodig heeft, een donkere partij die nog iets donkerder kan of een reflectie die juist te veel aandacht trekt.

Het gevaar is natuurlijk dat je blijft corrigeren en uiteindelijk de spontaniteit uit het schilderij haalt. Zeker bij een onderwerp als dit, waar beweging en atmosfeer zo belangrijk zijn, wil ik voorkomen dat alles te netjes en gedetailleerd wordt.

Daarom ga ik het schilderij nu een tijdje aan de muur hangen. Gewoon regelmatig bekijken, soms van dichtbij, maar vooral ook van een afstand. Vaak zie je na een paar dagen veel beter wat nog aandacht nodig heeft. En misschien blijkt dan wel dat ik er helemaal niets meer aan moet doen.

Voorlopig heeft het schilderij de titel ‘Licht in de Groene Hel’ gekregen. Een verwijzing naar de bijnaam van de Nürburgring, de Grüne Hölle, maar vooral ook naar het bijzondere spel van licht, regen en snelheid dat mij in de foto zo aansprak.

En Frits van Eldik? Die krijgt natuurlijk een foto van het eindresultaat. Dat had ik hem beloofd.

Licht in de Groene Hel – 24 Uur van de Nürburgring, 2026. Olieverfschilderij van Gert, naar een foto van Frits van Eldik.

Het schilderij is nu af.

Inmiddels heeft het schilderij een poosje in het zicht gehangen, afgelopen maandagavond heb ik op mijn vaste schilderavond de laatste aanpassingen gedaan. Ik heb vooral gewerkt aan het lichtschijnsel van de koplampen en de structuur van de weg, ook onder de auto’s. Ook de Porsche heb ik iets breder gemaakt, zodat hij wat logischer in beeld komt. Gisteravond heb ik hem gesigneerd, wat zo’n beetje betekent dat ik hem af vind.

Laat een bericht achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *