Op 18 augustus stond ik op de laatste zomermarkt van dit jaar in Nunspeet. Niet alleen om mijn werk te laten zien, maar ook om en plein public te schilderen. Dat klinkt misschien romantischer dan het in het begin was, want het weer werkte niet direct mee.
Door de lichte regen kon ik aanvankelijk nauwelijks schilderen. Zodra ik met mijn kwast over het doek ging, bleef de olieverf niet goed zitten. Water en olieverf vormen nu eenmaal geen gelukkige combinatie. Het werd daarom een wat aarzelende start, waarbij ik vooral moest wachten en hopen dat het doek voldoende zou opdrogen. Rond het middaguur stopte het met regenen en kon ik eindelijk echt aan het werk.
Voor het schilderij gebruikte ik geen foto of ander vast voorbeeld. Ik schilderde de heide zoals ik die uit de omgeving van Nunspeet in mijn hoofd heb zitten: een eenvoudig zandpad dat tussen de bloeiende heide door naar de bomen loopt. Het werk is in korte tijd ontstaan, met weinig details maar met des te meer aandacht voor licht, kleur en sfeer.
Tijdens het schilderen veranderden de bomen vanzelf van karakter. In eerste instantie dacht ik aan vliegdennen, maar gaandeweg werden het steeds meer berken. Dat is eigenlijk niet zo vreemd. De berk tiert de laatste jaren weelderig op de heidevelden rond Nunspeet en duikt op steeds meer plekken tussen de heide op. Blijkbaar had dat beeld zich ongemerkt in mijn geheugen vastgezet.
Regelmatig hoorde ik van voorbijgangers dat de heide op mijn doek wel wat paarser was dan in werkelijkheid. Door de droge zomer zou de heide dit jaar immers vooral bruin zijn. Toch viel mij afgelopen zondag langs de Stakenbergweg juist op dat de heide op sommige plekken nog verrassend mooi paars kleurde. Ook toen ik onlangs in Moergestel was, zag ik prachtige stukken paarse heide.
Bovendien probeer ik in mijn schilderijen niet altijd precies vast te leggen wat er op één bepaald moment voor mij staat. Ik schilder ook vanuit herinneringen: beelden, kleuren en sferen die het verdienen om bewaard te blijven. De paarse heide op dit schilderij is daarom misschien niet de letterlijke weergave van 18 augustus, maar wel van de heide zoals ik haar ken en graag wil onthouden.
En dus mocht zij op mijn doek volop paars bloeien.