… KunstHalte Nunspeet – september/oktober 2026 …
Voor de tentoonstelling in De KunstHalte op NS Station Nunspeet, in september en oktober 2026, kregen kunstenaars uit Nunspeet de opdracht een zelfportret te maken. Zo’n dertig kunstenaars gingen ermee aan de slag. Ook ik doe mee.
Dat doe ik graag. Ik vind het leuk om samen met andere lokale kunstenaars iets neer te zetten en De KunstHalte is bij uitstek een plek waar kunst heel laagdrempelig aan een breed publiek wordt getoond. Reizigers komen er soms bewust kijken, maar lopen er vaak ook onverwacht tegen kunst aan.
Mijn zelfportret kreeg de titel ‘Kever in mijn oog’. Ik heb mezelf daarbij bewust niet vanuit het meest flatterende of gebruikelijke perspectief geschilderd. Het gezicht komt heel dichtbij, waardoor de neus misschien zelfs iets te groot lijkt en de verhoudingen wat vervreemdend worden. Een zelfportret hoeft van mij geen keurige pasfoto te zijn. Het mag ook iets ongemakkelijks, grappigs of overdreven hebben. Bovendien sluit zo’n vreemde uitsnede goed aan bij de manier waarop je door een bril kijkt: delen worden vergroot, vervormd en weerspiegeld.
Wie mijn werk een beetje kent, zal niet verbaasd zijn dat er ook in dit schilderij een auto opduikt. In het linker brillenglas is een Volkswagen Kever te zien. De auto is inmiddels een terugkerend onderwerp in mijn schilderijen. Niet alleen omdat ik klassieke auto’s mooi vind, maar ook omdat ze in een schilderij iets kunnen toevoegen: beweging, herkenning en soms een beetje humor. In het andere brillenglas heb ik een verkeersbord verwerkt. Een kleine waarschuwing dus. En die zit er niet helemaal toevallig.
Hoewel ik met plezier aan deze tentoonstelling mee ga doen, is het zelfportret voor mij tegelijkertijd een soort stil protest. De Kunstkring Nunspeet heeft in 2026 bij verschillende tentoonstellingen gekozen voor een thema. Dat kan kunstenaars natuurlijk uitdagen om eens iets anders te maken en soms levert zo’n opdracht verrassende resultaten op. Maar een thema stuurt ook enorm. Je maakt niet noodzakelijk het werk dat je op dat moment zelf het liefst zou willen maken, maar probeert je werk passend te maken binnen een vooraf bedacht onderwerp. Daarom heb ik binnen het thema ‘zelfportret’ bewust iets geschilderd dat heel nadrukkelijk bij mijn eigen werk hoort. De auto mocht dus gewoon mee het portret in. Misschien is dat verkeersbord in mijn bril daarmee ook een beetje een waarschuwing tegen te veel sturen.
Ik hoop dat de Kunstkring in 2027 naast thematentoonstellingen weer vaker kiest voor exposities waarbij kunstenaars eenvoudigweg hun beste of mooiste recente werk kunnen laten zien. Juist wanneer je met veel verschillende kunstenaars exposeert, lijkt het mij interessant om te zien waar ieder op dat moment zelf mee bezig is. De samenhang hoeft dan niet uit één onderwerp te komen, maar kan juist ontstaan uit de verscheidenheid.
Bij een bijzonder schilderij hoort wat mij betreft ook een bijzondere lijst. Voor Kever in mijn oog vond ik bij de Action een vrolijk dienblad met sinaasappels, bladeren en blauw-witte motieven. In een vorig leven diende het om kopjes en glazen te dragen, nu dient het als lijst voor mijn zelfportret. Rustig is het bepaald niet, maar juist die bontheid dient nu wel het kunstwerk.
Vanaf september hangt Kever in mijn oog dus tussen ongeveer dertig andere zelfportretten in De KunstHalte. Ik ben vooral benieuwd hoe verschillend al die kunstenaars zichzelf hebben bekeken. En misschien is dat uiteindelijk wel het mooiste van dit thema: je krijgt niet alleen dertig portretten te zien, maar ook dertig verschillende manieren waarop kunstenaars naar zichzelf kijken. Of werken waarmee ze iets willen vertellen.