Bilskrot Båstnäs
In juni 2024 heb ik een reis gemaakt naar Båstnäs in Zweden, waarmee een lang gekoesterde wens van mij vervuld werd. Ik heb daar inspiratie opgedaan voor mijn laatste schilderij en vermoedelijk voor nog een aantal toekomstige werken. Maar hoe kom ik erbij om daar heen te gaan…?
In 2014 zag ik in een autoblaadje een artikel van Ard en Arnoud Op de Weegh over een verlaten autokerkhof in Zweden. Dat kerkhof was ooit gestart om onderdelen vanuit Zweden via een smokkelweggetje aan Noren te verkopen. De Noorse wetgeving zorgde ervoor dat dit een lucratieve business werd. Om de een of andere reden was die handel ineens niet meer interessant en het autokerkhof werd min of meer verlaten.
Toen ik dat verhaal las en de foto’s zag raakte ik zo gefascineerd dat ik het wilde schilderen en dat deed ik dus ook. Ik kon alleen nog niet zo goed schilderen, maar de belangstelling was gewekt.
In 2017 leek het me een goed plan om zelf een autokerkhof samen te stellen met auto’s uit mijn verleden. Natuurlijk moest daar mijn eerste auto, een R12 op komen, maar ook de kevers van mij en mijn vrouw, de Audi 100 GL van mijn pa en vooruit: ook de katterug van mijn schoonvader. Het werd een bonte verzameling die technisch niet zo goed is geschilderd maar waar ik wel zelf veel plezier aan heb beleefd. Herken verder 2x R19, Polo, Audi80, R11 en Peugeot 204. De R4, DS en de oldtimer zijn ter decoratie. Misschien ga ik deze nog eens opnieuw maken.
In 2019 vroeg Leen van Kunstkring Nunspeet mij mee te doen met ‘schilderen in de tuin’. Tijdens de druk bezochte zomermarkt van Nunspeet zaten een aantal lokale kunstenaars in een tuin waar ze hun werken lieten zien en lekker zaten te schilderen. Eerst durfde ik dat niet maar ik liet me door Leen overhalen mee te doen. Achteraf ben ik nog heel blij met die keuze. Ik besloot het autokerkhof uit Zweden nog eens te maken. Tijdens deze dag kreeg ik veel complimenten over mijn werk en ik hield daar flink wat zelfvertrouwen aan over.
Het schilderij uit 2019 ziet er vind ik al een stuk beter gelukt dan die uit 2014, maar 100% tevreden ben ik inmiddels lang niet meer. Maar dat is ook het leuke aan schilderen, door het te doen leer je steeds weer wat bij en wordt je steeds kritischer. Gelukkig is er bij ook nog sprake van ontwikkeling.
Oude auto’s blijven mij intrigeren en ik blijf ze schilderen. Soms van een autokerkhof, soms van een historische autorace. In 2024 is een lang gekoesterde wens van mij in vervulling gegaan. Samen met mijn broer Herman ben ik met de motorfiets naar Scandinavië geweest en heb daar o.a. het Zweedse autokerkhof op de grens van Noorwegen bezocht.
Wat ik daar zag overtrof mijn verwachting. De auto’s waren ten opzichte van 2014 verder afgetakeld en veel grilles, lampen en andere onderdelen waren weg of verder in de grond gezakt. Maar de composities van oude auto’s was zo ontzettend gaaf. Meer dan 1000, vaak opgestapelde auto’s uit de jaren vijftig of zestig waren compleet opgenomen door de natuur. Het autokerkhof was van zichzelf gewoon kunst. Voor de één een berg schroot, voor mij dus een inspiratiebron voor mijn schilderijen.
Direct bij terugkomst ben ik direct met een werk gestart. De auto’s van dit laatste werk zijn een Ford Anglia, die ik zelf bovenop een Volvo Katterug heb “geparkeerd”. Mijn vrouw wilde eigenlijk niet weer een stapel auto’s dus ik heb de natuur zijn werk laten doen en heb met dennentakken de Volvo grotendeels verborgen gehouden.
