Ik heb het gedurfd
Deze week heb ik iets gedaan waar ik lang over heb geaarzeld. Mijn dochter vroeg me een schilderij van haar overgrootvader Marinus Heijnes na te schilderen.
Ik bewonder deze kunstenaar enorm en de man schilderde vorige eeuw uiterst bekwaam en vlot zijn waterlandschappen op de Kagerplassen. Afgelopen 15 jaar ben ik veel bezig geweest met deze Heijnes, zo heb ik in 2012 een boek over hem geschreven en heb ik sindsdien diverse tentoonstellingen voor zijn werk georganiseerd. Allerlei twijfel daarom: wie ben ik wel niet om te denken dat ik dat ook zou kunnen. En: is het niet een soort heiligschennis, werk na-apen van zo’n goede kunstenaar, de opa van mijn vrouw?
Dit schilderij was tijdelijk bij ons thuis in verband met een tentoonstelling in Warmond en ik kon het goed bekijken. Uiteindelijk heb ik dus de knoop doorgehakt om het eens te proberen.
En dan moet je dus heel goed gaan kijken hoe de man 100 jaar geleden te werk is gegaan. Met hulp van mijn schilderleraar Sirat heb ik de opbouw van het werk goed bestudeerd. Welke lagen staan op het doek, er is veel nat in nat gewerkt maar er zijn ook glaceringen aangebracht, er is gewerkt mes en kwast, welke streken zijn bepalend voor het eindresultaat.
En dan de uitwerking. Het schilderij is zo vol beweging gemaakt dat ik geen exacte kopie wilde maken. Als Pietje precies zoiets nabootsen zou niet werken. Ik ben daarom net als Heijnes redelijk expressief aan het werk gegaan met mes en kwast, met het risico dat het geen kopie wordt. Maar daarom wel de expressiviteit bevat van het oorspronkelijke werk. Mijn werk zat ook bijna in één avond op het doek.
Als je de werken nu naast elkaar ziet is er zeker verschil. Ik ben ook een andere schilder dan Heijnes. Toch ben ik aardig in de buurt gekomen van het origineel. Komende week nog een paar glaceringen aanbrengen om de kleuren hier en daar nog wat af te zwakken maar ik ben nu al redelijk tevreden.
En nu? Ergens voel ik me trots dat ik dit werk van een kunstenaar, die ik zo bewonder, kan namaken. Een stukje van de mythe is nu voor mij in duigen gevallen. Aan de andere kant is de bewondering voor Heijnes toegenomen, want ik heb nu ontdekt wat hij aan technieken gebruikte voor zijn kunst. En ik heb het makkelijk, comfortabel droog en warm op basis van het het origineel nagemaakt, Heijnes zat in zijn bootje op de Kagerplassen te wachten tot de zon op deze manier zich manifesteerde en heeft alles zo in het echt gezien en ter plaatse op doek gezet. Hij is de meester. Maar een beetje trots op mezelf ben ik toch wel.
Meer zien van Heijnes, de oorspronkelijke kunstenaar en de man van dit zelfportret? Ga dan naar https://marinusheijnes.nl